Bevindingen vastleggen bij parodontale aandoeningen
Eerst volgt een onderzoek om de bevindingen en de ziektegeschiedenis vast te leggen, waarbij naar bestaande aandoeningen wordt gevraagd.
Aan het begin staat een uitvoerig onderzoek. Naast de acute klachten vraagt de praktijk naar eerdere aandoeningen – diabetes en hoge bloeddruk zijn hier bijzonder van belang – naar medicijngebruik en naar gewoonten zoals roken.
Wat er wordt gemeten
Er worden klinische en röntgenologische bevindingen vastgelegd: de diepte van elke tandvleespocket wordt gemeten, het verloop van het bot op de röntgenfoto gedocumenteerd. Samen bepalen ze het stadium van de aandoening – en daarmee welke behandeling aangewezen is.
De gentest
Treedt parodontitis op ondanks zorgvuldige mondhygiëne, dan kan een test aantonen of er een familiaire aanleg bestaat. Onderzocht wordt het erfelijk materiaal van de bacteriën die de ontsteking veroorzaken. De uitslag bepaalt mede hoe nauwgezet er wordt gecontroleerd.
Van bevinding naar plan
Uit het onderzoek volgt de diagnose, uit de diagnose het behandelplan dat alle verdere stappen vastlegt. Eén ding is niet te vervangen: de medewerking van de patiënt. De regeneratieve behandeling van aangetaste tanden duurt maanden, en zonder zorgvuldige mondhygiëne thuis houdt zij geen stand.
Kort beantwoord
Veelgestelde vragen
Bij elke tand worden zes plaatsen gesondeerd: de diepte van de tandvleespocket, bloeding na sonderen en het verlies aan aanhechting. Daarbij komen mobiliteitsgraden en zo nodig röntgenfoto's.
De sonde meet het zachte weefsel. Hoeveel bot werkelijk is afgebroken en of het verlies horizontaal of trechtervormig verloopt, laat pas de röntgenfoto zien – en daarvan hangt af welke methoden in aanmerking komen.
Een laboratoriumanalyse van de bacteriën uit de pocket. Die komt in aanmerking wanneer de aandoening ondanks goede mondhygiëne voortschrijdt of wanneer over begeleidende antibiotica moet worden beslist – niet als routine.