Parodontitis - herkennen, behandelen, voorkomen

De kosten hangen af van de behandelstappen en van welke tanden zijn aangedaan; ze verschillen dus per patiënt. Voor de behandeling begint, stelt de praktijk een behandel- en kostenplan op waarin de kosten staan vermeld. Daaruit blijkt ook welke kosten de zorgverzekeraar vergoedt en welke u als aanvullende prestatie zelf draagt.

Een implantaat kan vele jaren meegaan – doorslaggevend is hoe gezond het weefsel eromheen blijft. Wie parodontitis heeft gehad, loopt daarbij een hoger risico: dezelfde bacteriën kunnen ook het weefsel rond een implantaat aantasten. Men spreekt dan van peri-implantitis.

Parodontitis moet daarom vóór het plaatsen volledig zijn behandeld. Daarna beslist de nazorg: regelmatige controles, professionele reiniging en zorgvuldige mondhygiëne thuis. Onder die voorwaarden zijn implantaten ook na parodontitis een betrouwbare oplossing.

Volg de aanwijzingen van uw tandarts nauwgezet op. Hij vertelt u waar u op moet letten.

Eén toepassing van glazuurmatrixeiwitten is normaal gesproken voldoende. Het herstelproces dat zij op gang brengen, zet zich over een langere periode voort – vaak langer dan een jaar.

Consequente mondhygiëne is het belangrijkste. Uw behandelaar vertelt u graag of er in uw geval nog andere regels gelden, bijvoorbeeld minder roken of ermee stoppen.

Parodontale aandoeningen worden meestal veroorzaakt door bacteriën die zich tussen tand en tandvlees nestelen en een ontsteking veroorzaken. Bestaande systemische aandoeningen zoals diabetes, stress of gebrekkige mondhygiëne kunnen het verloop eveneens beïnvloeden.

De eerste tekenen van een parodontale aandoening zijn rood, gezwollen tandvlees, bloedend tandvlees, terugtrekkend tandvlees, pijn aan tanden en tandvlees, loszittende tanden, een slechte smaak in de mond en slechte adem.

Onder „Tandarts zoeken“ kunt u met uw postcode en een afbakening van het zoekgebied een behandelaar bij u in de buurt vinden.

Bloedend tandvlees kan een teken van een parodontale aandoening zijn. Treedt het regelmatig op, bijvoorbeeld bij het poetsen, dan moet u uw tandarts raadplegen.

Tijdens de actieve behandelfase bepaalt uw tandarts de tussenpozen; afhankelijk van het stadium kunnen die kort zijn. Ook zonder parodontale aandoening moet u één tot twee keer per jaar op controle.

Op tijd herkend kan het voortschrijden van de aandoening en het verlies van een of meer tanden in de meeste gevallen worden voorkomen. Is een tand al zo beschadigd dat behoud niet meer mogelijk is, dan is verwijdering vaak de enige optie.

Een verband bestaat onder meer bij diabetes mellitus, waar een slecht ingestelde bloedsuiker een risicofactor is. Cariës, stress of een algemeen verzwakte afweer kunnen parodontitis eveneens in de hand werken. Parodontitis geldt op haar beurt als risicofactor voor hartziekten, vroeggeboorte van kinderen met een laag geboortegewicht en artritis. Ook de hormoonverandering tijdens de zwangerschap kan een parodontale aandoening uitlokken.

Gingivitis kan door betere en consequente mondhygiëne zelf worden behandeld. Houden de tandvleesproblemen aan, dan moet altijd een tandarts worden geraadpleegd.

Afhankelijk van hoever de parodontale aandoening is gevorderd en van de wens de aangedane tand te behouden, kan een chirurgische ingreep onvermijdelijk zijn. Uw tandarts vertelt u of dat in uw geval nodig is.

Ja, parodontitis kan worden overgedragen – bijvoorbeeld door dezelfde tandenborstel of hetzelfde bestek te gebruiken, of door een fopspeen in de eigen mond nat te maken.

Recente onderzoeken hebben laten zien dat weefsel dat met behulp van glazuurmatrixeiwitten werd opgebouwd, na vijf jaar nog stabiel was.

In het ergste geval leidt een onbehandelde parodontale aandoening tot verlies van de aangedane tand of tanden.